Hey people. Jep weer een stukje. Ik was van plan om niet meer te schrijven. Hoofdstuk afgesloten, je weet we, dat soort dingen.

Maar goed. Of naja eigelijk juist niet goed, ik zit nu in de 4e. Altijd gedacht, da's leuker, eigen vakken, verschillende klassen... Is ook zo, maar. De mensen zijn behoorlijk minder. Ik zit niet meer bij mijn vriend en goede vriendin van me in de pauze omdat ik anders eerst naar de onderbouw moet lopen. Dus ik zit bij een ander meisje, niet echt een vriendin maar verder wel oke, vorig jaar zat ze bij mij in de klas. Nu zit ik bij haar en een ander meisje uit me nieuwe klas. Daar is echt niks aan, met beide heb ik niet heel veel, en t liefst zat ik gewoon bij echte vriendinnen weet je wel. Dus pauzes zijn niet zo super.

Verder heb je ook nog dat ik, in compleet zwart, aan wordt gekeken als een nieuwe diersoort. Mensen praten bijna niet tegen me en het feit dat ik al een anderhalve week weer last heb van hoofdpijn en zere schouders etc. helpt ook totaal niet mee.

Right, I don't give a damn what you think!

MAar ik erger me dood... sigh. F*ck school.

Lekker zeurbericht, maar oke. Het positieve is dat ik me al een paar maanden echt beter voel dus... Dat is wel weer goed ;D.

xxx <33

Tijdje geleden al dat ik blogde, maar hier is weer even een update.

In de titel kan je al lezen dat ik me beter voel, maar je kan er ook uithalen dat ik soms niet helemaal weet wat ik met sommige gevoelens aan moet. Soms voel ik me echt goed, soms smoorverliefd en dat voelt, ja, ik weet niet. Goed, alsof ik dat altijd echt heb gehad. Maar soms heb ik nog dat ik weg wil kruipen, dan voel ik me soort van kriebelig, ik weet niet hoe je t zegt. Mijn lichaam voelt als te veel, het is dan niet míjn lichaam. Ik sta er buiten.

Maar ik word niet meer bestuurd, ik ga niet meer naar maatschappelijk werk en ik voel me beter. Ik weet wat ik wil en ik heb me weer een doel gesteld. Ik wil weer léven. Niet dat ik een bij het laatste stukje wou sterven, maar ik wil nu écht leven. Je begrijpt me, denk ik.

Met een vriendin zou ik binnenkort gaan zwemmen, elke week. Zij moest sporten van haar moeder maar wou niet alleen. En ik hou van zwemmen, van water. Dus ik wil wel! Ook volgend schooljaar red ik, dit jaar ook, maar maar net... Ik doe het profiel Natuur& Gezondheid, daar heb ik echt zin in!

Maar eerst in de vakantie, of, nog dichterbij, morgen. Morgen gaan we met school naar Bremen, Duitsland. En dit weekend, dan ben ik bij mijn vriend =D.

Lieve mensen, dankje voor al die lieve reacties, elke keer! Jullie helpen zoveel soms, al met zo'n klein berichtje! Ik wil jullie vertellen om ook altijd door te blijven zetten, hoe moeilijk en hard het leven ook is.. Ik zet ook door, en ik kan het... Jij ook!

xxx<3

Dat 'nieuwe begin' lukt wel aardig. Ik vind sommige dingen nogsteeds moeilijk en soms wil ik nog steeds het liefst wegkruipen in een donkere hoek.. Dat gevoel gaat zo moeilijk weg, maar het lukt me.. Het lukt me nog steeds. Ik sta op een normale tijd op en red alles, ik kleur nogsteeds binnen de lijntjes. Zoveel mensen zien niet dat ik het nogsteeds moeilijk heb om door te zetten met een nieuw begin, ze zien alleen dat ik vrolijker ben. Dat is opzich ook wel goed denk ik.

De titel van dit stukje.. Daar bedoel ik eigelijk mee dat ik gewoon een keer echt 100% rust in m'n kop wil, in plaats van al die drukte die ik er maar met moeite uit weet te stampen. Zoveel mensen willen graag hun verhaal even bij mij kwijt soms, en dat vind ik prima, ik luister graag.. Echt waar, maar toch,

I JUST WANT PEACE OF MIND, NOT A PIECE OF YOURS

Maar ik red het. En ik weet dat zoveel mensen die een blog hier hebben het ook niet makkelijk hebben, daarom wil ik tegen jullie zeggen, blijf hopen en geloven, blijf doorzetten! Dat zei KillingMe ook, in een reactie op mijn vorige stukje, meid, zet jij ook door, ook jij kan het!! Dat weet ik.

xxx<3

De titel zegt het al een beetje, misschien mijn laatste nacht in de duisternis.. Dat is wat ik probeer, om zondag de laatste nacht in duisternis te laten zijn. Zondag voelde ik me niet super, ook omdat ik wat naja.. zenuwachtig was voor de maatschappelijkwerker..

Uiteindelijk ging het heel goed, en het klopt het gaat ook beter met me. We vonden dat dit mijn laatste keer moest zijn geweest voorlopig. Ik hoef nu dus niet meer naar maatschappelijkwerk. Nu wil ik de volgende stap. Ik wil alles achter me laten, ik een soort nieuw begin. Hoevaak ik dat al niet heb geprobeerd weet ik niet eens meer te tellen, maar ik wil niet meer op deze manier. Ik wil het anders.

De laatste paar dagen heb ik mijn huiswerk ruim af, heb ik minder slaap te kort en zie ik niet meer als een berg op tegen vanalles en niks. 's Morgens presteer ik het om de gordijnen open te doen terwijl die anders een hele dag dicht bleven, mijn kamer kan ik opruimen zonder dat het voelt alsof niks veranderd. Mijn huiwerk is af... Ik heb een nieuw begin. En deze keer wil ik het goed doen. Ik wil nooit meer me zo beroerd voelen, dagen huilen om het verleden.

Toen ik bij de maatschappelijkwerker binnen kwam zei hij tegen me "Goh, je straalt een beetje!". Ik werd er bijna verlegen van.. En ik snapte het ook niet helemaal. Hij legde het me uit "toen je hier voor het eerst binnenkwam was alles aan jou zwart, je uiterlijk en je innerlijk, nu straal je ondanks je zwarte haar en makeup."

Ergens begrijp ik het,, het is beter geworden. Ik voel me lichter. Alsjeblieft lieve God, laat dit dan echt het nieuwe begin zijn... Ik wil nooit meer zo iets voelen als toen.. Nooit meer...

xxx<3

Zo voel ik me nu, als de titel van dit stukje. Ik ben gewoon.. op. Ik kan niet meer. Ik heb hoofdpijn, ben duizelig en moe, maar toch verplicht om te leren voor aardrijkskunde morgen. Ik weet nu al dat ik dat compleet verneuk.

De dag lijkt altijd zo lang als ik me zo voel, alsof ze 1000 jaar in een dag hebben geprutst puur om mij te pesten ofzo... Eigelijk heb ik geen flauw idee hoe t komt, ik voel me gewoon alsof ik instort. En niemand ziet het. Alleen zonet, toen ik met een vriendin naar huis zou fietsen, ze zei tegen me "Ooh jemig.. Wat is er met jou???" Blijkbaar zag ik er nogal beroerd uit en kwam het niet zo overtuigend over toen ik zei "Niks, valt wel mee". "Je ogen staan wat.. anders" zei ze, en toen hield ze dr overop gelukkig.. Ik wil niet dat iemand ziet hoe ik me voel.

Zo heeft een vriend van mij dat ook, maar dan op msn. Op een of andere manier heeft hij t altijd door als ik me niet goed voel. Dan gaat hij heel lief en begripvol doen, en zeggen dat ik altijd bij hem terecht kan enzo.. Das best wel lief, maar ik wil dat niet. Ik kán dat niet. Het is voor mij al een wonder dat ik naar de maatschappelijkwerker ga.. Daar moet ik maandag ook weer heen..

Op een of andere manier zie ik daar altijd tegen op. Van hem moet ik ook bedenken wat ik verder ben gekomen in de tussentijd dat ik dus niet ga weetje (er zat nu een maand tussen). Dus daar denk ik overna en dan kom ik er achter dat ik niks anders doe. Dat het nauwelijks echt ánders wordt... Oke ik heb zo me goeie momenten,, maar toch.. En dat ik er tegen op zie.. Ik denk dat dat gewoon is omdat ik er niet van hou om te praten over hoe ik me voel enzo. Maar ik ga wel. Het kan geen kwaad.

xxx<3

Ik twijfel. Ik twijfel echt aan alles.. Ik weet het gewoon niet, ik weet niet wat ik wil.

Vandaag moest ik m'n vakkenpakketkeuze inleveren. Na wekenlang denken wat ik nou überhaupt wil met me leven, moest ik t vandaag inleveren. Jemig, gisteravond nog een hele tijd zitten denken. Ik wil gewoon niet weer de verkeerde keuzes maken weet je. Ik wil me leven niet meer vergooien, ik wil proberen er echt wat van te maken.. Ondanks het verleden.

De laatste tijd lukt het ook nog wel wat. Ondanks dat het nog steeds heel vaak voelt alsof ik 'bestuurd' wordt, dat iemand me gewoon stuurd bij wat ik moet doen. Het gaat iets beter. Op school laat ik het vaak niet zien, over wat ik echt voel. Een maand ofzo geleden heb ik drie dagen lopen huilen, maar nu wil ik dat niet meer, al kan ik soms nog wel janken..

Mijn mentor vroeg hoe het nu ging en alles. Ik zei: "Wel goed, beter, ik denk dat ik het wel red." Met mijn mentor kan ik niet zo goed praten dus ik dacht laat maar lekker zitten. Hem wil ik niet alles uitleggen,, en zeker niet nu ik alles probeer weg te zetten. Alles doe ik in een doos en ik zet het weg. Al lukt dat niet letterlijk.

Maar ik zei al, ik twijfel. Ik twijfel aan school, aan mijn relatie, aan thuis.. En ik weet niet wat ik wil.. En dat ik morgen op begrafenis moet werkt ook niet echt mee. De oma van mijn vriend is overleden en hij vroeg of ik mee ging naar de begrafenis.. Naja, ik heb zoiets van dan kan je geen nee zeggen weet je.. Ik doe het om hem te steunen maar verder.. Eerlijk gezegt kende ik zn oma niet eens...

Ik moet me dus inhouden om niet alles eruit te gooien wat ik denk.. Soms wil ik zó graag schreeuwen hoe beroerd deze wereld is, hoe verknipt mensen zijn.. Mensen doen elkaar zóvaak alleen maar pijn.. En nog vaker zien ze dat zelf niet eens.. Hoe vaak doe ík mensen pijn? Hoe verknipt ben ík.??

Ik weet niet.. Ik twijfel aan alles.. Aan mezelf nog het meest..

xxx<3

Eigelijk zou ik nu een ontzettend depressief stuk willen schrijven. Het liefst zou ik tranen over dit scherm laten stromen tot het beeld zwart wordt.

Maar iets houd me tegen de laatste tijd. In me zit blijkbaar iets dat sterk genoeg is om me tegen te houden. God? Mijn ziel? Mensen van wie ik hou? Of ben ik het zelf? Ik weet het niet maar op een of andere manier lukt het allemaal net. Echt het valt allemaal nét binnen de lijnen. Alsof ik spastisch ben maar toch een kleurplaat binnen de lijnen in probeer te kleuren.

Het voelt of zit ik in een videospel, iemand bestuurd me. Heel vaag weet ik dat ik er zelf invloed op heb maar toch. Soms lijkt het alsof ik ineens uit mijn lichaam stap en naar mezelf kijk. Ik zie mezelf praten, typen, helpen, leren, luisteren... Maar alsof iemand anders het doet, niet ik.  En diezelfde die me 'bestuurd' houd ook mijn hand vast om binnen de lijnen te blijven kleuren, dat ik alles nét red.

Maar ik ben bang dat ik perongeluk uit schiet. Dat ik ga huilen en weer richting de depressief ga. En dat mag niet.. Echt niet. Ook vanwege een goeie vriendin van mij ( soort beste vriendin maar dat heb ik afgeleerd, ik heb geen 'beste vrienden'). Zij zit in een ontzettend moeilijke situatie en zij is ook wel een motivatie voor mij om door te zetten, en te blijven bidden.

Maar ik zei al, ik kan niet heel erg alles laten zitten. Diep van binnen geef ik toch om alles om me heen, mensen, dieren, eigelijk alles... De nacht, de zon...

Dus ik zet toch door,, ik probeer het gewoon.. En ik zie wel hoe het loopt. Ik leef nu en niet over 3 minuten.. Voor jullie misschien ook iets? Gewoon doorzetten?? Ik weet niet, maar bij dezen, geef niet op! Alsjeblieft blijf allemaal doorzetten! Al ken ik jullie niet..

xxx<3

Eindelijk weer even echt de tijd (en de kracht) om even te bloggen. Afgelopen week dan was het óf druk of ik voelde me niet echt fantastisch (oke dat voel ik me nooit maar oke) om te bloggen.

Weetje,, vandaag hadden we een tussenuurtje. Dat was wel nicee,, heb met een vriend van me wat zitten kletsen enzo. En op een of andere manier.. Ik weet niet.. Ik voelde me wat vreemd. Ja niet vreemd van dat ik hem leuk vind. Asjelblieft niet, haha.. Maar vreemd van 'herkenning'. Beide houden we van metal en schrijven beide (gedichten => teksten) over angst, verdriet, en soms ook over liefde. Was fijn om met hem te praten maar hij heeft soms ook wel iets raar over zich,, ik kan hem niet aankijken bijvoorbeeld. Ik heb het gevoel dat hij dwars door me heen kijkt recht in mijn ziel.

De laatste tijd weet ik trouwens niet echt wat er in die ziel zit. Soms voelt het zo leeg,, andere momenten voel ik me zo goed. Afgelopen zaterdag bijvoorbeeld. Naar een metalfeest geweest zeg maar, voor een prijs. Er traden vijf bandjes op en het was fantastisch! Ik was er met mijn vriend en die vriend die ik hierboven noem. Het was super! Ik kon een keer echt los gaan zeg maar, staan headbangen ( 3 dagen last van me nek xD) en schreeuwen en alles.. Dat voelde nou even echt goed.

Maar vandaag bijvoorbeeld ik voel me leeg. Ik weet niet wat ik voel. Ik heb m'n rapport gekregen en een aantal cijfers moeten omhoog. Ook moet ik binnenkort mijn vakkenpakketkeuze in leveren en ik heb niet echt een idee wat ik wil. Maar op een of andere manier kan het me.. naja wel iets schelen maar het gaat langs me heen. Het voelt een beetje of zit ik in een soort 'Sims' en dat ik bestuurd wordt. Naja ik voel me tenminste niet echt depressief dus het wordt beter..?

xxx<3

Duif, help me

Vertel me wat ik moet

Want, duif, ben jij geen vredesteken

Een teken van de liefde van Jezus

Aan een klein mens als ik

.

Waarom, duif,

Kan ik niet huilen

En vraag ik me af waarom ik besta

Moet ik weten wat het is

Om pijn te wíllen voelen

.

Oh, duif

Pijn van buiten is zoveel beter

dan een huilend, gebroken hart

Maar waarom..

Waarom moet iemand dit nou voelen

.

Lieve duif,

Laat me vliegen

En zijn wie ik ben

Mijn hart wil huilen

En vliegen boven een oceaan

van tranen uit mijn hart

Weet je,, mij valt de laatste tijd zo op dat ik om veel dingen gewoon echt kan huilen.

Eerst huilde ik bij sommige (best wel heftige) dingen niet. Ik huilde wel, maar nooit echt zó zeg maar.. Ik kan nu zo huilen omdat een vriend (ik noem hem vriend maar ik ken hem niet eens zo goed..), ik noem hem wel even K., me vertelde dat z'n moeder erg ziek is, en binnenkort zou komen te overlijden.. Dit zei hij nadat hij me een stukje muziek stuurde waar hij bij zei dat het voor hem veel emotionele waarde had. Ik vroeg waarom en hij zei dat hij dit wou spelen en zingen om de begrafenis van zijn moeder. Ooh ik zat echt met tranen in mn ogen.

Vroeger had ik dat nooit weet je.. Op de begrafenis van mijn opa heb ik nauwelijks gehuild.. Serieus, een heel klein beetje omdat die spreker dingen op een bepaalde manier zei.. En nu huil ik hierom... Dat vind ik echt raar... Niet heel erg,, maar het voelt zo raar.. Dit ken ik niet van me zelf.. Echt niet.

Maar om op het vorige, positievere stuk door te gaan.. Ik voel me wel beter. Het gat me makkelijker af allemaal. Vanmorgen toen ik naar school fietste voelde het niet eens als een plicht.. Het voelde van 'ik ga gewoon even naar school' op zo'n manier van dat ik ook wel eens 'even naar de kerk ga' weet je wel..

Het komt misschien goed weetje.. Tuurlijk,, ik weet dat ik soms depri ben, en dat zal ik ook echt nog wel een tijdje blijven.. Maar ik denk niet dat het ooit nog zo erg zal zijn.. Misschien kan ik het loslaten.. En misschien..

xxx <3

Ondanks dat dit blog me wel helpt,, zal ik niet meer zovaak een log posten.. Vandaag heb ik mijn tussenrapport gekregen en dit was in één woord K-L-O-T-E. In totaal sta ik 5 onvoldoendes en gemiddeld over alles een 5.7. Dit is dus echt niet goed en op deze manier ga ik dus niet over.

Voor mezelf heb ik (strenge) regels bedacht zodat het beter zal worden,, maar ik kan daardoor eigelijk niet meer bloggen.. Vind ik heel jammer maar ik kan niet blijven zitten! Dat mag gewoon niet.

Vandaag ook iets waarvan ik niet weet wat ik moet denken.. Bij m'n msn naam had ik een engels zinnetje gezet die gewoon heel erg bij me gevoel paste. Toen ik boven huiswerk ging maken, kwam mem bij me. Of er misschien iets was vanwege die depri zin bij mn msn. 'Nee' zei ik, ik had geen zin in gezeik en wil ook niet over mn gevoel praten. Heb iets gezegt van dat ik opschool wat ruzie had ofzo. Weet niet zo goed wat ik hiervan moet denken.. Van dat ik 1) heb gelogen en 2) dat ik nu ze het eindelijk zien, het ontken. Ik ben gwn idioot,, en daar zal ik het maar mee moeten doen.

xxx<3

ps, had vanmiddag al een heel eind getypt en toen was t ineens weg. Dit log is iets positiever dan wat ik vanmiddag had.

Even dikke rotzooi in me kop. Ik weet het even niet zo goed... Ben wat chagarijnig, een goede vriendin van me heeft wat problemen.. De hele dag ben ik al moe. Ondanks me slaappillen (die toch best wel sterk zijn) slaap ik be-roerd. Waarschijnlijk is dat de reden dat ik chagarijnig word.

Mijn gedachten tollen door mn hoofd en zijn al weer weg voordat ik er één kan grijpen en dr overna ga denken. Die kans krijg ik niet eens.

Gister viel ik weer bijna inslaap tijdens de les.. Beyourselfforever praatte net optijd weer tegen me anders was ik weer weg.. Thuis ook,, val bijna gewoon inslaap.. Dan denk ik, ik ga vroeg slapen misschien trekt de mist dan op en voel ik mezelf ook beter. Maar neeee.. ik val in bed niet in slaap.

Ik weet niet wat ik voel. Misschien voel ik wel helemaal niks.

You're sick of feeling numb
You're not the only one
I'll take you by the hand
And I'll show you a world that you can understand
This life is filled with hurt
When happiness doesn't work
Trust me and take my hand
When the lights go out you will understand

..I rather feel pain than nothing at all

Pain- Three days grace

Ik voel liever pijn dan niks. Maar pijn wil ik eigelijk ook niet. DAmn.. ik weet het niet. Ik weet niet eens wat ik niet weet. Ik voel me zo verward... Laat maar... ='(

xxx<3

Een paar dagen lang heb ik niet geschreven,, ik wist niks en had ook geen zin ;$. Ik hou ook een dagboek bij en dat lukt al meer dan een jaar redelijk goed (mag ik trots op zijn xD) dus ik blijf doorgaan.

Het gaat echt beter nu, ik probeer mijn goede voornemens een beetje waar te maken. Minder depressief doen en mensen vertrouwen gaan (dr waren nog wel meer, maar daar heb ik het niet over nu). Het lukt me echt aardig en gister in m'n dagboek geschreven dat ik voortaan gewoon óf oprecht vrolijk ben of gewoon depri. En niet meer maskers dragen,, want dat haat ik. Dat doe ik al jaren en ik wil het echt kwijt. Het is nu gewoon genoeg en ik wil stoppen met depressief doen en alles.. Mijn leven is te kort om het door zoiets nog korter te laten maken..

Ik heb het ook redelijk druk met school en alles dus ik kan alles ook wel wat van me afzetten, gelukkig. Morgen moet ik weer naar de schoolmaatschappelijkwerker, weer even praten enzo en dat lucht ook wel weer op. Maar nu ga ik eerst maar weer leren voor een So morgen...

xxx<3

De uitleg van de droom die ik gister vertelde heb ik opgezocht. Was best wel moeilijk om er wat duidelijks uit te halen.. Die sites zijn nogal zweverig en ik ben vaak nogal nuchter. Naja wat ik er uit heb kunnen halen..

Ik voel me nu klote en alles (regen, donkere wolken etc), maar als ik met bepaalde mensen ga praten, zoals ik dus al droomde, wordt waarschijnlijk beter. Ik droomde ook dat ik viste in helder water met vrienden. Dit 'voorspelt tevredenheid' en dat ik ook een vis vong 'is een goed voorteken'.                  Mjaaa okeee.. VInd het wat vaag allemaal,, het zal wel. In elk geval is dit wel iets wat ik de smw kan vertellen maandag,, mischien dat hij ook nog iets weet. Die is dan ook nog eens volwassen..

Verder had ik ook nog een hele mooie reactie van iiees (goed geschreven?), ze schreef, dat ze dr best wel ingeloofde en dat er iets achter kan zitten als je je droom nog herinnerd. Dat van dat ik nooit lach (wat ik niet begreep) zou kunnen gaan over mijn innerlijk en at ik een masker draag. Misschien betekende het, om te laten zien, hoeveel ik om hém geef.

En dat vond ik wel een mooie uitleg =),, ik draag inderdaad een masker..

Okee normaal besteed ik nooit zoveel aandacht aan dromen enzeuw.. Meestal herinner ik ze me ook nauwelijks en ik ben sowieso niet echt zweverig aangelegd, niet zo spiritueel. Maar dit wou ik gewon weten en ik denk dat ik er iets mee kan.. En verder weet ik weinig te schrijven,, ik weet niet hoe ik me voel. Tis zoiets van dat ik alles maar over me heen laat komen en dat ik verder zo weinig mogelijk over alles nadenk. Ik heb nu geen zin om depri te doen,, maar het gaat zowat vanzelf. Daarnaast ben ik ook nog ziek dus.. Morgen misschien weer naar school,, ik mis het ook nog zowat..

Ik hoop dat het met jullie beter gaat dan hier,, sommigen van jullie hebben best wel heftige verhalen op het blog.. Sterkte allemaal <3

xxx<3

De reden dat ik om deze tijd kan schrijven is,, ik ben ziek. Verkouden,, hoofdpijn,, spierpijn en alles. t Gaat al beter dan gister en morgen kan ik misschien wel weer naar school. Wil ik wel eigenlijk,, verveel me dood hier. Mijn vriend is ook ziek (net als nog wel meer mensen die ik ken) en we zitten dus mooi te msn'en.

Echt zo bedankt voor jullie reacties!.. Ik zie heus dat jullie gelijk hebben,, maar soms op sommige momenten zie ik het gewoon niet meer. Na mijn vorige log nog met Beyourselfforever gepraat op msn, en zij zei ook dat het goed zou komen,, maar soms zie ik het gewoon niet meer... Nu gaat het iets beter. Eergisternacht heb ik gedroomd,, het was een aparte droom,, maar wel een mooie.. Dit is hem:

'in mijn droom praat ik met de vriendin van mijn vriend zijn broer (okee ingewikkeld.. Laat ik zeggen B.). Mijn vriend en zijn broer en wij dus zitten te vissen in mooi helder water. Het is supermooi warm weer en ik lach. WE hebben heel veel plezier.    Vervolgens zie ik hoe het eerst was. Ik zie allemaal donkere dingen, en regen.. Mijn vriend staat in eens naast me en zegt: 'zie je hoe je eerst was??'. Daarna zie ik hoe het goed (of beter, wat jij wil) is geworden.  Ik praat met een persoon waar ik nu een soort bang voor ben. (dat wil ik hier niet echt uitleggen..). Daarna zit ik weer in het gras bij B. en mijn vriend en zn broer. Mijn vriend komt naast me zitten en zegt tegen me:"je bent niet meer het meisje waar ik verliefd op werd" Ik schrik. "Je lacht nu, dat deed je eerst niet."'

Infeite geloof ik niet zo in dromen, maar hier zie ik wel wat in eigenlijk. Misschien moet ik inderdaad met die persoon gaan praten. Maar ik weet niet hoe,, want ik ken dr niet. Dit klinkt voor jullie heel vaag,, maar ik wil het eigenlijk ook niet uitleggen. Btw, ik lach heus wel, en ik snap ook niet 100% wat hier mee bedoeld wordt..

Hier ga ik het denk ik ook met de smw overhebben, daar moet ik maandag weer heen. Ik hoop dat ik dan kan zeggen dat het inderdaad beter met me gaat,, maar aan mijn vorige log te zien ben ik er echt nog niet.  In iedergeval zo erg bedankt dat jullie lief reageren en alles! Dank jullie wel! <3

xxx<3

Ps. Ik heb geen lenzen in of bril op nu ik dit schrijf dus er kunnen fouten in zitten.                              

Do you know what it's like when
You're scared to see yourself?
Do you know what it's like when
You wish you were someone else
Who didn't need your help to get by?
Do you know what it's like
To wanna surrender?

By Skillet- never surrender

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het kan me niks meer schelen..

Ik wou dat ik eindelijk kon slapen.. Echt slapen...

Zonder nare gedachten,, zonder slaappillen..

Voor eeuwig,, nooit meer wakker worden.

Ik ben moe,, ga ziek worden waarschijnlijk,,

en voel me sowieso klote.. T liefst ging ik huilen,, maar ik weet niet eens of ik dat nog kan..

Mijn ouders zien het niet eens... Ik zie ze denken.. Ze voelt zich gewoon niet lekker, wordt een beetje ziek enzo,, net als vorig jaar. gaat wel over.

Ging het verdomme maar over!!

Ik haat het me zo te voelen.

IK HAAT HET!

En ze zien het niet. Alleen mijn vriend weet hoe ik me voel.. Wou dat hij hier was,, dan was er nog íémand. Maar hij heeft het ook druk,, hij heeft ook een leven en ik wil niet dat hij zich constant druk moet maken om mijn kutgevoelens.

Ik ben boos. Ik ben verdrietig. Ik voel me kut.

En ik weet niet waarom.

Kwou wel iedereen die een stomme opmerking maakt keihard slaan en alles.. Maar dat doen we maar niet.. Dat komt ook niet goed. Kon het maar.

Waarom kan ik niet gewoon zijn?? Waarom ben ik zo?? Waarom zit ik hiermee?? Waarom ben ik óóit.. Waarom twijfel ik,, en ben ik bang voor iets waarvan ik niet weet wat het is??

Hope I Won't Surrender... Ik zou wel willen dat ik kon opgeven.. Maar ik heb mezelf (en somminge anderen..) belooft te proberen sterk te zijn,, en niet op te geven.. Ooit op de rand gestaan.. Meestal ben ik blij dat ik er toen niet overgekiepert ben.. Nu zou ik niets liever willen..

Nu ik zit te typen kan ik het eindelijk kwijt,, moet het eruit.. Maar ik weet niet hoe. Mijn vingers houden mijn gedachten maar niet bij.. En mijn gedachten komen niet door de mist, Door de druk op mijn borst, door alles wat me dwars zit..

Niemand zal me ooit begrijpen denk ik,, echt oprecht begrijpen.. Maar het is me nu al genoeg dat ik het eindelijk van me af kan typen.. De hele dag wil ik het al opschrijven,, maar steeds worden er dingen van me verwacht. School,, fysiotherapie, huiswerk (waar ik bij in slaap ben gevallen)..

I hope i won't surrender,, but i wish i could... There's so much i wish it could be.. But it can't be, because it's me.. It's me who wishes..

xxx<3

Ik lees best wel veel blogs hier op pimpblog,, en bij sommige blogs denk ik echt 'Wow.. das heftig..'.. En dan begin ik me aftevragen of ik me niet aanstel. Huil ik om niks? Stel ik me aan?

Iets in me roept 'Ja, je stelt je behoorlijk aan. Laat vroeger nou eindelijk eens achter je en vertróúw op mensen! Je bent waardeloos.. Kijk naar jezelf.. Tevreden??''

Is dat zo? Vroeger moet ik achter me laten.. Kan ik dat? Zoveel mensen zeggen tegen me dat het voorbij is,, dat de meeste mensen juist wel te vertrouwen zijn.. Maar is dat zo?

Kan ik dat?

Dat is echt mijn vraag... Dat denk ik bij bijna alles..

Kan ik het?

Nee ik kan het niet.. Dat denk ik nu. Ik kan niet leven,, écht leven. Mensen waar ik mee praat, smw enzo, vinden dat ik ouder lijk dan dat ik ben. Mensen die me totaal niet kennen denken wel eens dat ik 17 ben.. Dat ben ik niet. Ik wil gewoon een gewoon meisje zijn.. Misschien zelfs wel zo'n huppeltje van mijn school.. Die maken zich druk om 2 dingen.

Uiterlijk

Jongens

Nou,, uiterlijk.. Daar zit je nou een keer mee opgescheept en daar zul je het mee moeten doen (niet negatief bedoeld het is gewoon zo.)

Jongens.. Ik heb een vriend.. En ik kan redelijk overweg met jongens.. In de pauze zat ik laatst bij 4 jongens,, was het enige meisje en ik voel me dr goed bij. Jongens zijn vaak een stuk relaxer naar mijn idee..

Dan is je leven een stuk simpeler.. Lijkt me zo.. Ik wou wel zo zijn.. Misschien trekt dan die mist op in mn hoofd.. Misschien gaat zelfs die eeuwige druk van mn borst af.

Wat wou ik graag een kind zijn... Jong, kleine wereld en onbezorgt.. Geloven in dingen waarvan je later erachter komt dat het anders is.. Gewoon blij zijn, spelen.. Gelóven!

"Just move on!!" hoor ik hier net op de tv... I wish i could...

xxx<3

Dat ik zolaat nog achter de pc zit is best wel een wonder,, maar ik ben niet heel moe en veel anders te doen is er niet. Daarom typ ik nu maar vast hoe het was vanavond.. Het gala..

Dat ik er best wel tegenop zag wisten jullie al,, maar het viel redelijk mee.. Door dat mijn vriendinnnen ook best wel los kwamen durfde ik ook beter.. Ben toch wel blij dat het goed ging,, want meestal ben ik best wel rustig en stil enzoo.. Echt superleuk vond ik het niet en ik ben blij dat ik thuisben,, maar t was wel oke. =) Veel meer is er ook niet over te zeggen..

En m'n hoofd loopt sowieso een beetje over..

Ben moe... Maar toch ook niet..

Mijn gevoelens en gedachten zijn zo vaag en vreemd tegelijk allemaal.. Weet niet echt precies wat ik voel,, wat ik denk..

Ik ben warm.. maar toch koud..

Ik lach wel.. maar van binnen niet echt..

Strax eerst maar slapen,, maar ik wil eerst jullie nog bedanken,, Killingme, Beyourselfforever,, musicfreak en alle anderen voor het lezen en de reacties en alles.. In het begin zag ik een blog niet zo zitten,, maar het is toch wel 'leuk' om bij te houden.. Alles kwijt te kunnen.. Weltrusten..

xxx<3

.

Je ogen kijken in de mijne

Je ogen die leven

Je gezicht dat bijna straalt

Je liefde die me tegemoet komt

Als mijn leven even zinloos lijkt

.

Maar mijn ogen,, kijkend in de jouwe

Mijn ogen leven niet zo als zij

Mijn gezicht straalt niet bij het helderste licht

Het verdriet dat mijn hart overspoeld..

Een leven zonder lach en zin..

Misschien weten jullie wel dat ik christelijk ben,, elke avond lees ik een stukje in een boekje of in de bijbel. Laatst las ik een stukje over hoe dankbaar je mag zijn voor alles wat je hebt. Dat blijft de laatste tijd zo in mijn hoofd hangen.. Ik heb zó veel om blij mee te zijn. Voor één ding ben ik boven alles heel dankbaar. Liefde. Dat ik een lieve vriend heb. Als ik hem niet had, heb ik soms het gevoel, dan had ik alles misschien wel laten zitten.. Dan was ik nog verder van huis geweest. Met hem kan ik zo eerlijk praten en hoef ik niet over alles na te denken.

Maar.. ik denk zo veel na..

Te veel vragen zitten in mijn hoofd..

Ik weet niet hoe ik het moet opschrijven.. Ik wil het typen en de vragen verstoppen zich ineens.. En ik denk niet meer aan dat ik aan zoveel dingen twijfel en daar zijn ze weer..

Om gek van te worden... Vooral savonds in bed heb ik dat heel erg.. Tegenwoordig krijg ik slaappilletjes,, mijn moeder weet niet dat ik zo erg na moet denken.. Zij denkt dat ik gewoon beroerd slaap.. Ach maakt het uit??

Maakt de hele wereld me wat uit???

Onbewust is t antwoord nog ja ook.. Het kan me wél schelen..

Maar toch ook niet..

Laat maar.. zó vaag allemaal..

Morgen heb ik met school een gala. Ik heb al een jurk en alles.. Maar ik zie er wel wat tegen op.. DAt is altijd met schoolfeesten zo,, maar ik moet gewoon heen van mezelf. Ik zie wel.. Gelukkig zijn er ook veel van mijn vriendinnen wel dus dat komt wel goed denk ik =). Onderandere Beyourselfforever is er,, en dat scheelt ook al een heel eind =).

Naja ik ga zo slapen.. Ben doodop.. En ik moet morgen ook weer vroeg er uit.. En laaaat thuis.. Weltrusten alvast!

xxx<3